Akita’s (honden): de mens als oorzaak gedragsproblemen

“Gedragsproblemen bij honden, dus ook bij Akita’s, worden altijd veroorzaakt door de mens.” Een boude stelling die dankzij verkeerde opvoeding en – misschien nog wel belangrijker – het ontbreken van natuurlijke selectie helaas wel waarheid is.

De mens heeft eeuwenlang naar zijn inzicht en smaak honden geselecteerd, gekruist en gefokt teneinde een ras of bloedlijn te creëren die aansluit bij een specifieke, menselijke behoefte. Akita's zijn wellicht iets natuurlijker dan veel andere rassen, maar de honden die wij nu kennen zijn evengoed een menselijk 'product'.

De mens heeft eeuwenlang naar zijn inzicht en smaak honden geselecteerd, gekruist en gefokt teneinde een ras of bloedlijn te creëren die aansluit bij een specifieke, menselijke behoefte. Akita’s zijn wellicht iets natuurlijker dan veel andere rassen, maar de honden die wij nu kennen zijn evengoed een menselijk ‘product’.

Gedragsproblemen bij honden komen voor in alle soorten en maten. In de meeste gevallen gaat het om ‘opvoedkundige’ zaken of de gevolgen van trauma’s of een slechte socialisatie. Hondengedragstherapeuten en baasjes met kennis en ervaring weten hier vaak wel raad mee. Honden zijn namelijk ontzettend intelligent en vergevingsgezind, dus als een bepaalde aanpak geen effect sorteert of negatief uitpakt, is er bijna altijd nog wel een mogelijkheid om dit recht te trekken. Hoe moeilijk dat soms ook kan zijn.

Echter, de volgens mij belangrijkste oorzaak van gedragsproblemen is het ontbreken van natuurlijke selectie. Dit resulteert namelijk in dieren waarmee écht iets mis is, maar waaraan niets of nauwelijks iets gedaan kan worden, omdat het een aangeboren (genetische, zo u wilt) afwijking is.

Deze problemen komen in relatie tot de ‘opvoedkundige’ problemen minder vaak voor, maar we zien ze bij alle rassen en de oorzaak ervan gaat inmiddels al eeuwen terug. Deze ‘stoornissen’ zijn in mijn ogen belangrijk, omdat de gevolgen vaak veel groter zijn. De oorzaak? Juist, de mens!

Hoewel honden geen wolven zijn en deze groepen dieren ook best veel van elkaar verschillen, is het wel familie van elkaar en dat maakt het zinvol om de ‘natuur’ eens nader te bekijken.

Survival of the fittest

De grootte van een nest wolvenwelpen is afhankelijk van de beschikbare hoeveelheid voedsel. Meestal zijn het er een stuk of 5, 6. Alleen in gebieden waar enorm veel voedsel voor handen is, zijn de nesten aanmerkelijk groter.

Van alle geboren welpen ontwikkelt zich ongeveer 20 procent tot volwassen wolf. De overige 80 procent sterft vroegtijdig aan voedseltekorten, ziektes, parasieten, door confrontaties met natuurlijke vijanden óf door toedoen van hun eigen vader.

De welpen worden geboren op een veilige plaats – in een hol op enige afstand van de groep – en melden zich voor het eerst bij vader als ze 21 dagen oud zijn. Deze begroet zijn kroost door het gelijk flink aan te pakken, te bijten, door elkaar te schudden. Welpen die zich niet onderwerpen aan hun vader worden direct gedood. Wolvenjongen die dat wel doen, mogen blijven leven.

Dit mag vanuit menselijk inzicht heel hard en cru overkomen, maar het is essentieel voor het voortbestaan van de familie en daarmee ook voor het overleven van de diersoort op zich. Binnen een wolvenfamilie heersen namelijk een samenwerkingsverband/taakverdeling en (een soort van) familiehiërarchie. Men heeft elkaar nodig om te kunnen (blijven) leven. Wolven die niet binnen dat systeem passen, vormen een direct gevaar voor het voortbestaan van de groep en dat accepteert de natuur geenszins. Zo worden ook zieke dieren verstoten en soms zelfs gedood, zodat ze geen bron van ellende kunnen zijn voor de rest.

Het gevolg van dit systeem is onomstotelijk dat wolven die het wél redden echt goede, gezonde dieren zijn waarmee de soort zijn toekomst veilig stelt. Heupdysplasie en staar komen bij wolven bijvoorbeeld niet voor. Bij honden wel en bij sommige rassen zelfs op grote schaal, mede dankzij doorfokken.

Terug naar onze honden

De mens heeft eeuwenlang naar zijn inzicht en smaak honden geselecteerd, gekruist en gefokt teneinde een ras of bloedlijn te creëren die aansluit bij een specifieke, menselijke behoefte.

Van alle geboren welpen ontwikkelt zich ongeveer 20 procent tot volwassen wolf. De overige 80 procent sterft vroegtijdig aan voedseltekorten, ziektes, parasieten, door confrontaties met natuurlijke vijanden óf door toedoen van hun eigen vader. Foto: M. Seamons

Van alle geboren welpen ontwikkelt zich ongeveer 20 procent tot volwassen wolf. De overige 80 procent sterft vroegtijdig aan voedseltekorten, ziektes, parasieten, door confrontaties met natuurlijke vijanden óf door toedoen van hun eigen vader. Foto: M. Seamons

De mens is echter niet in staat om natuurlijke selectie toe te passen zoals de natuur dat doet. Ik ken bijvoorbeeld geen enkele fokker die afwacht totdat 80 procent van zijn pups het loodje heeft gelegd. Nee, ze worden allemaal verkocht en een deel daarvan wordt ook weer voor de fok gebruikt. Met een deel van de verkochte honden is iets mis en met een deel van honden waarmee iets mis is, wordt tóch gefokt. Het gevolg is dat hierdoor aangeboren gedragsafwijkingen blijven bestaan en zich zelfs wijder kunnen verspreiden.

Goede fokkers

Gelukkig is niet alles bar en boos. Echt goede fokkers gaan namelijk altijd zeer selectief te werk bij het creëren van een nest, waardoor de pups voortkomen uit stabiele, betrouwbare ouders die zijn geselecteerd volgens strenge criteria (denk aan karakter betrouwbaarheid en uiterlijk). Echter, het zijn en blijven menselijke criteria. Gezondheidsrapporten zorgen er weliswaar voor dat bepaalde kwalen worden voorkomen, maar het volledig uitsluiten van aangeboren gedragsproblemen blijft lastig. Ouderdieren hoeven namelijk meestal geen gedragstesten af te leggen en laten we wel wezen: echte Akita’s zouden deze testen ook echt niet allemaal even makkelijk doorstaan. Dat is nou eenmaal inherent aan het ras.

Wat dit verhaal wel eens te meer aantoont, is dat het ‘zomaar’ voor de lol fokken van Akita’s (eigenlijk alle honden) en broodfokkerij geen positieve bijdrage leveren aan de instandhouding van een ras. Sterker nog, op de lange termijn kan dit rassen volledig kapotmaken en/of een zeer slechte naam bezorgen, omdat de mensen die erachter zitten niet goed genoeg weten waar ze mee bezig zijn. Broodfokken en te ondoordachte amateuristische thuisfokkerij zijn in de regel goed voor twee dingen: dierenartsen en gedragstherapeuten. Die varen er namelijk wel bij. Daarmee wil ik niet insinueren dat alle honden die via de niet officiële kanalen verkocht worden slecht zijn, maar wel dat mensen die vanwege financiële redenen een ‘alternatieve’ route bewandelen zich bewust moeten zijn van de risico’s die ze nemen, van de extra kosten waarmee ze mogelijk geconfronteerd worden (dierenarts etc.) én van het leed dat ze ondersteunen. Zoals altijd: bezint eer gij begint!

Broodfokkers: verstrekkende gevolgen voor mens en dier

Broodfokkers zijn een ernstige bedreiging voor het dierenwelzijn. Ze gedijen op het kritische toewijzingsbeleid van gerenommeerde kennels en de hogere aanschafprijs van een pup met papieren. Sinds 1 april van dit jaar (2013) wordt in Nederland elke pup verplicht gechipt en geregistreerd, waardoor de herkomst in meer gevallen herleidbaar is en eventueel onverantwoorde praktijken sneller aan het daglicht komen. Dat betekent echter niet dat kopers van pups nu ineens blindelings op fokkers en handelaren kunnen vertrouwen.

Akitas zijn prachtig om te zien, maar niet voor iedereen geschikt. Het strenge toewijzingsbeleid van erkende kenners speelt broodfokkers echter in de kaart. Laat u niet leiden door een zacht prijsje, maar kies bewust.

Akitas zijn prachtig om te zien, maar niet voor iedereen geschikt. Het strenge toewijzingsbeleid van erkende kennels speelt broodfokkers echter in de kaart. Laat u niet leiden door een zacht prijsje, maar kies bewust.

Vertroebeld beeld

De doorsnee broodfokker herken je gemakkelijk: een donkere of slecht verlichte schuur, stank, pups die in kleine en slecht verzorgde hokjes verblijven, er zijn geen ouders van de pups aanwezig en het aanbod van rassen is zeer divers.

Echter, de moderne broodfokker speelt het vaak veel slimmer. Het komt steeds vaker voor dat broodfokkers zich op één ras toeleggen en duidelijk aangeven geen kennel te zijn, maar puppy’s uit een gelegenheidsnestje te koop aanbieden. Ze verblijven in huis, wat goed is, en beide ouders zijn aanwezig. Beide zaken zijn van groot belang voor het wekken van een betrouwbare indruk en daarvan is een slimme handelaar zich bewust.

Achter de schermen spelen echter heel andere zaken. Zo stuitten we bij de totstandkoming van dit artikel op een Akita-fokker die op zeer onverantwoorde wijze het uiterste van de gebruikte fokteef vergt. Deze hond wordt tijdens elke loopsheid gedekt. De feiten die we tegenkwamen liegen er dan ook niet om: drie dekkingen binnen een jaar, wat resulteerde in drie nesten binnen vijftien maanden.

Dierenarts Mark van de Vijver, van Dierenkliniek IJzendijke, reageert geschokt op deze feiten: “Zoveel van een teefje vragen is echt heel onverantwoord. Een zwangerschap, bevalling en het zogen van pups zijn erg ingrijpend voor een teef. Nadat de pups het nest hebben verlaten, moet een moederhond ruim de tijd krijgen om weer op krachten te komen alvorens ze opnieuw kan worden gedekt. Gebeurt dit niet, dan heeft dat een negatief effect op de algemene weerstand van het dier. Als gevolg hiervan is de hond vatbaarder voor ziektes en aandoeningen. Daarbij valt onder meer te denken aan baarmoeder- en melkklierontstekingen.”

Startproblemen

De pups die voortkomen uit dit soort praktijken zijn niet noodzakelijkerwijs slecht. Van de Vijver: “Je ziet soms wel dat pups te vroeg bij hun moeder worden weggehaald en niet of nauwelijks zijn gesocialiseerd. Met de juiste begeleiding is dat vaak nog wel te ondervangen. Het probleem zit ‘m vaak in het feit dat de moeder niet de juiste hoeveelheid melk kan produceren en dat deze bovendien minder voedzaam is. We hebben te maken met de natuur, dus er is in die gevallen altijd wel een soort overlevingsmechanisme dat z’n werk doet. De moeder zal zich helemaal geven en het uiterste van zichzelf vergen om haar kroost het benodigde te geven. Soms met ernstige en zelfs fatale gevolgen. Bij pups zie je in de eerste weken bijvoorbeeld nog wel eens problemen met de ontlasting (diarree).”

Het is als leek helaas lastig in te schatten of van een moeder teveel gevraagd wordt. Een teef die net zo’n ingrijpende periode achter de rug heeft, oogt nou eenmaal magerder en is vaak zeer vermoeid. Dat maakt het extra lastig om in te schatten of dit het gevolg is van dat ene nestje of van misschien wel drie zwangerschappen binnen een veel te krap tijdsbestek.

Voor Christel Volman, topfokker, kenner en liefhebber van Akitas (Hadjime-Yoshi), is het een bekend gegeven dat er zich op fokgebied veel zaken voordoen die het daglicht niet kunnen verdragen. Volgens haar zijn er met betrekking tot de gezondheid van de moederhond wel enkele details waarop potentiële kopers kunnen letten.

“Vaak zie je dat de tepelpartij niet goed is hersteld en dat de rug een beetje is doorgezakt, in plaats van mooi recht. Daarnaast hebben teven die teveel te lijden hebben gehad vaak last van spreidtenen. Door de continue druk op de voorpoten gaan de tenen verder uit elkaar staan.”

Onderstaand filmpje geeft weer welk leed broodfok veroorzaakt. De oproep is dan ook helder: werk hier niet aan mee!

Marktplaats

Volman – die uiteraard zelf wel is aangesloten bij de rasvereniging en bewust fokt op betrouwbaarheid, karakter en uiterlijk – heeft op zich niets tegen gelegenheidsnestjes. “Soms gebeurt er bij mensen, ondanks voorzichtigheid, toch een ongelukje en dan kun je daar evengoed hele goede pups uit krijgen. Het wordt natuurlijk lastig als mensen het zo doen voorkomen, maar in werkelijkheid het ene na het andere nest laten komen. Als je naar pups gaat kijken, moet je gewoon je gezonde Hollandse verstand en je intuïtie gebruiken. Het is namelijk meestal een prijstechnisch verhaal dat mensen naar dat soort fokkers leidt, maar dat mag natuurlijk niet de doorslag geven.”

In het geval van de Akita is het nog steeds zo dat mensen na het zien van de film Hachiko zeer impulsief beslissen ook zo’n hond te willen. Een fiks aantal van de aangeschafte honden belandt na enkele maanden op Marktplaats of kampt op termijn met gezondheidsproblemen die mogelijk het gevolg zijn van doorfokken.

“Daarom wijzen wij de meeste mensen af als ze een pup willen”, vervolgt Volman. “En voor de mensen die overblijven, geldt dan nog altijd een wachtlijst van acht maanden tot anderhalf jaar. Dat is uiteraard niet voor niets. Iemand die dat er voor over heeft, kiest bewust voor een hond en kan zich goed voorbereiden. Akitas zijn bovendien gewoonweg niet voor iedereen geschikt en als fokker heb je ook verantwoordelijkheden. De honden moeten goed terecht komen. Het is echt niet zo dat alle fokkers heilig zijn. Er zijn evengoed officiële kennels die ‘niet thuis’ geven als zich ooit problemen voordoen, maar dat terzijde. Je weet in ieder geval wel dat de teven niet zijn overbelast en alles volgens de regels is verlopen. Bovendien moeten erkende fokkers, die zijn aangesloten bij de rasvereniging, voldoen aan gezondheidsonderzoeken. Ouderdieren zijn getest op HD, oogafwijkingen en patellaluxatie (red. losse knieschijf bij de hond). Daarnaast moet DNA worden afgegeven.”

Huiswerk

Mensen die een Akita (of welk ander ras dan ook) overwegen, hebben een berg huiswerk te doen. Bezint eer ge begint, is het cliché dat staat als een huis. Betrouwbare kennels stellen namelijk kritische vragen en stellen eisen aan hun clientèle. Andersom moeten mensen die een pup overwegen volgens dierenarts Van de Vijver zoveel mogelijk informatie inwinnen over zowel het ras als de aanbieder. “Je kunt gerust vragen hoeveel nesten de hond heeft gehad en binnen welk tijdsbestek. Je moet jezelf echt afvragen met wat voor persoon (fokker) je te maken hebt en zeker ook oog hebben voor de hygiëne, ontlasting, algehele fitheid en bijvoorbeeld of de pups een snotneusje hebben. Het knuffelgehalte mag zeker niet leidend zijn.”

Fokker Christel Volman voegt toe: “Wij raden mensen altijd aan om ook bij andere fokkers te gaan kijken. Je moet gewoon niet over één nacht ijs gaan. Een hond koop je voor een heel hondenleven. Ik zeg ook altijd tegen mensen dat ze bereid moeten zijn om hond te worden. De hond wordt namelijk echt geen mens. Mensen die een Akita willen, moeten dat vooral willen vanwege het karakter en omdat het ras bij hen past. Wie niet verder kijkt dan de looks komt namelijk vaak bedrogen uit. Het ras is in de afgelopen decennia ontzettend verbeterd en veranderd. De Akitas van nu gaan over het algemeen echt geen tien jaar op het station staan wachten, maar lopen met de eerste de beste persoon mee. Het blijft echter een Akita en als fokker probeer je ook het typische karakter in stand te houden.”

Mocht u ooit door een serieuze fokker zijn afgewezen, dan had dat (als het goed is) een legitieme reden. Het betekent niet per definitie dat u nooit een Akita kunt aanschaffen, maar wel dat er werk aan de winkel is, omdat u nu nog niet klaar bent voor dit soort complexe rassen. Neem die afwijzing daarom serieus en gebruik het niet als aanleiding om een ‘fokker’ te zoeken die geen kritische vragen stelt. Vraagt u zich in dat geval vooral af waarom die fokker dat niet doet.

Strafbaar

De verplichting om honden te chippen en registreren doet hier niets aan af. Het is nog altijd mogelijk om honden vanuit het buitenland naar Nederland te brengen en ze vervolgens door de Nederlandse handelaar te laten registreren. In dat geval is wel aan bepaalde regels voldaan, maar is de daadwerkelijke herkomst evengoed een groot raadsel. Houd er echter rekening mee dat de aankoop van een niet geregistreerde pup, geboren na 1 april 2013, strafbaar is. De boete bedraagt 200 euro. Fokkers die niet chippen en registreren worden veel harder aangepakt: zo’n 20.000 euro boete of gevangenisstraf en voor het doorfokken van een teef is onlangs een fokker bestraft met een boete van 6000 euro. Weet dus waar je aan begint als je denkt goedkoop je slag te kunnen slaan bij een foute fokker of handelaar. Als zich dan ook nog gezondheidsproblemen voordoen (en die kans is behoorlijk groot), is zaken doen met een goede kennel onder de streep vaak veel goedkoper.

Tot slot een fragment (pagina 150) uit het kynologisch regelement van de Raad van Beheer voor alle rashonden, van kracht sinds 1 mei 2013. Dit geeft een prima beeld van de termijnen (bij benadering) en richtlijnen die een fokker in verband met het welzijn van de moeder en de pups behoort toe te passen.

Hoofdstuk VIII Fokkerij en Gezondheid

Titel 1 Basisreglement Welzijn en Gezondheid

Artikel VIII.1

1. Een teef mag niet worden gedekt vóór de dag waarop zij de leeftijd van 16 maanden heeft bereikt.

2. Een teef, waaruit niet eerder pups zijn geboren, mag niet worden gedekt na de dag waarop zij de leeftijd van 72 maanden heeft bereikt.

3. Een teef, waaruit eerder pups zijn geboren, mag niet meer worden gedekt na de dag waarop zij de leeftijd van 96 maanden heeft bereikt.

4. Een teef mag niet meer worden gedekt na de dag waarop haar vijfde nest is geboren.

5. Een teef mag niet worden gedekt binnen 10 maanden na de dag van een dekking voor een vorig nest van die teef.

6. Een teef mag niet worden gedekt binnen 24 maanden na de dag van de dekking voor een voorvorig nest van die teef.

Artikel VIII.2

Een teef mag niet worden gedekt door haar grootvader, haar vader, haar broer, haar zoon of haar kleinzoon.

Erfelijke aandoeningen bij Akita’s

Akita’s staan bekend als uitermate sterke honden, zowel qua veelzijdigheid en fysieke prestaties als op het gebied van gezondheid. Toch zijn er erfelijke auto-immuunziektes als SA en VKH (UDS) die de kop op kunnen steken. Spijtig genoeg zijn er nog steeds fokkers actief die het risico nemen met ‘besmette’ dieren te werken, waardoor u er goed aan doet bij het zoeken van een kennel na te gaan of de fokker in kwestie bereid is inzicht te geven in het voorkomen van de ziekte in de bloedlijn.

Over SA (Sabaceous Adenitis)

SA (Sabaceous Adenitis) is een auto-imuunziekte die voorkomt bij enkele hondenrassen en in mindere mate bij katten, paarden en konijnen. Het is onbekend wat de ziekte veroorzaakt. SA brengt een reactie van het immuunsysteem op de talgklieren in de haarzakjes in het bindweefsel (onder de huid) teweeg en kan leiden tot ernstige aantasting of vernietiging van de klieren. Deze huidziekte komt onder meer voor bij de Akita, Samoyeed en poedel.

Shadow heeft tot op heden (even afkloppen...) gelukkig nergens last van.

Shadow heeft tot op heden (even afkloppen…) gelukkig nergens last van.

SA: Symptomen

SA komt voor bij zowel reuen als teefjes en kan onder meer worden herkend aan zilverachtige roos, haarverlies (buiten de rui), een vacht die dof en broos is en laesies (afwijkend weefsel) op de rug en oren. Een verdikte huid gepaard met een muffe, ranzige geur komt ook voor.

SA: Behandeling

SA kan niet worden genezen, waardoor de hond levenslang onder behandeling zal blijven. De behandeling bestaat doorgaans uit veelvuldig wassen met minerale oliën en speciale shampoos. Daarnaast zijn er aanwijzingen dat het toedienen een verhoogde dosis vitamine A tot enige verbetering leidt. De ziekte is nog volop in onderzoek en dat leidt langzaam maar zeker tot meer inzicht en behandelmethoden. Genezing is vooralsnog niet mogelijk.

Over VKH (UDS)

VKH (Vogt-Koyanagi-Harada Syndroom) bij honden behoort eigenlijk UDS (Uveo-Dermatologisch Syndroom) te worden genoemd. VKH is namelijk een mensenziekte. Het is evenals SA een auto-immuunziekte die, behalve bij de Akita, ook voorkomt bij onder meer de Chow-Chow, Golden Retriever en Husky. UDS is één van de meest ernstige aandoeningen die bij Akita’s voorkomt en heeft het voorzien op de ogen.

VKH: Symptomen

UDS begint meestal als conjunctivitis, een ontsteking van het bindvlies dat de buitenkant van het oogwit en de binnenkant van de oogleden bekleedt, en wordt veelal gevolgd door een zeer stressvolle periode. De aangetaste ogen zijn extreem pijnlijk. Deze puilen uit door de verhoogde interne druk. De ernst van de ziekte verschilt van dier tot dier. Niet elke hond wordt blind ten gevolge van UDS.

VKH: Behandeling

De behandeling van UDS kan lastig zijn. Een snelle, juiste diagnose is dan ook van groot belang teneinde de schade te beperken. Het is soms zelfs mogelijk een deel van het gezichtsvermogen te herstellen. De medicatie (meestal corticosteroïde) is in principe gericht op het onderdrukken van de ziekte, waardoor de behandeling levenslang voortduurt. Nadeel hiervan is dat de hond vatbaarder wordt voor andere infecties en aandoeningen. Het komt dan ook geregeld voor dat een dier wordt geëuthanaseerd ten gevolge van de bijwerkingen van de medicatie en niet vanwege de ziekte zelf.

Tot slot

Fokkers die aangesloten zijn bij de rasvereniging moeten van beide ouders gezondheidsrapporten kunnen overleggen. De ouderdieren zijn dan op onder andere HD, oogafwijkingen en patellaluxatie (losse knieschijf bij de hond). Daarmee voorkom je niet alle ellende, maar het biedt op z’n minst iets meer zekerheid.

Woef!

Een winters statement

Het was vandaag niet alleen de eerste sneeuwwandeling van winter 2012, maar ook de eerste keer dat Shadow écht zijn gezag tegenover Fungi (onze tien maanden oude Rottweiler) liet gelden. Tot nu toe bleef het namelijk vooral bij kleine correcties en heel veel conflictvermijdingen.

Als je erbij staat, lijkt het soms best heftig en is ook lastig vast te stellen wat er nou precies gebeurt. Uit de (slowmotion) beelden blijkt echter dat Shadow vooral intimideert en zeker niet uit is op het aanbrengen van verwondingen. Het is dus eigenlijk niet agressief of – zo u wilt – gecontroleerde agressie. Hoe dan ook maakte Shadow op niet mis te verstane en dominante wijze duidelijk hoe de rangen verdeeld zijn. Wat mij betreft is dit dan ook een zeer eductatief filmpje. Enjoy! (Het filmpje duurt overigens circa 3 minuut 22, maar de functionaliteit van YouTube kàn roet in het eten gooien)

Akita in de rui

Het is uitverkoop in Akita-land, want de zomerjassen mogen voor nop weg. Met andere woorden: de ruiperiode is in volle gang.

De ruiperiode is voor Akita-eigenaren onontkoombaar. Gelukkig houdt een Akita Inu het meestal bij twee keer per jaar. Tussentijds verhaart hij in principe niet. Tijdens het wisselen van de vacht moeten baasjes echter wel in actie komen en dan heb ik het niet alleen over heel vaak stofzuigen.

Regelmatig borstelen tijdens de rui is een must. Een kwartiertje ‘harken’ is al goed voor een flinke oogst.

De Akita Inu heeft een dubbele vacht en die heeft onderhoud nodig. Regelmatig borstelen is dus een must. Dagelijks ‘harken’ is in verband met de gevoelige huid iets teveel van het goede. De frequentie moet echter worden opgeschroefd naar maximaal drie of vier keer per week.

Akita-fashion

Versnellen van de ruiperiode kan wel, maar verwacht geen wonderen. Regelmatig borstelen draagt al bij aan een goed verloop van de rui. Wie er nog een schepje bovenop wilt doen, kan de hond wassen, föhnen en vervolgens goed kammen/borstelen. Daarmee komen veel oude haren los. Gebruik voor een wasbeurt wel alleen speciale hondenshampoo. De pH-waarde van een hondenhuid maakt ‘m namelijk ongeschikt voor mensenshampoo. Professionele trimsalons kunnen de vacht professioneel ‘blowen’. Hiermee wordt enorm veel loszittend haar weggewerkt.

Een Akita verliest tijdens de rui echt ontzettend veel haar. Wie alles opvangt en bewaart, verzamelt al snel een halve tot hele vuilniszak vol. Dat haar kan overigens tot wol worden gesponnen. Ik heb het nog niet geprobeerd, maar het zal vast lekker warm zijn zo’n trui van Akita-wol.

Lees hier meer over de vachtverzorging van uw Akita.

Woef!

Akita Inu vs King Kong

Nee, Shadow heeft het niet opgenomen tegen een monsterlijke gorilla, maar hulde voor de makers van de Kong! Dit speelgoed blijkt niet alleen uitermate sterk, maar is ook nog eens interessant genoeg om een Akita Inu te blijven boeien.

Shadow is echt helemaal dol op zijn Kong!

De Akita Inu heeft dankzij de natuurlijke volwassenheid de reputatie nauwelijks te spelen. Eigen en andermans bevindingen bevestigen dit. Onze Shadow heeft dan ook niet veel op met balletjes, stokjes en andere prullaria. Als hij er al iets mee doet, is het meestal uit dominant oogpunt: aan onze andere honden laten zien dat het van hem is. De aandacht ebt echter snel weg en voordat je er erg in hebt, gaat hij weer over tot de orde van de dag.

De Kong lijkt daar verandering in te hebben gebracht. Voor wie het niet kent: een Kong is een van natuurlijk rubber gemaakt kegelvormig speelgoed. Van binnen is het hol, zodat het kan worden gevuld met brokjes of andere lekkernijen. Door de vorm stuitert ‘ie na een worp alle kanten op en da’s voor honden heel interessant. Hij is in verschillende maten verkrijgbaar. Voor grote, sterke honden ligt de prijs rond de twintig euro.

Akita-bestendig

De makers beweren dat de Kong zeer sterk is en ik moet toegeven dat ze daarin gelijk hebben. Nadat we er de brute krachten van een Akita Inu, een Rottweiler en een Amerikaanse Staffordshire Terriër op hebben losgelaten, zit er nog geen krasje op.

Shadow in actie met zijn Kong

Het leukste is echter dat onze Akita Inu er helemaal verzot op is. Het speelgoed behoudt zijn volledige aandacht. Dat heeft natuurlijk te maken met de vulling, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben eindelijk iets waardoor Shadow écht wordt geprikkeld! Bovendien betrekt hij z’n baasjes (ons dus) graag bij het spel.

Tips

Op internet zijn inmiddels recepten te vinden om de Kong op verantwoorde wijze te vullen. Wij hebben goede ervaringen met banaan. Allebei in combinatie met brokjes. Prachtig om een hond zo te zien werken voor zijn eten en bovendien is het heel goed om ze dit te laten doen. Een hond moet namelijk werken voor zijn maaltijd. Dat is ook een goede reden om ‘m pas na de wandeling te voeden.

Daarnaast is het belangrijk om de Kong (of enig ander speelgoed) niet rond te laten slingeren. Dat geldt voor elke hond, maar zeker voor een Akita Inu. De baas bepaalt namelijk wanneer en waarmee gespeeld mag worden. Niet de hond.

Woef!